Vorige maand legden we uit hoe de kostengebaseerde gebruikslimieten werken en met welke knoppen je het maximum uit je tegoed haalt. Toen was het vooral een kwestie van discipline, want je moest de regels in je hoofd houden zonder ze in de interface te kunnen zien.

Precies dat is nu veranderd. Langdock toont je verbruik op drie plaatsen rechtstreeks in de UI, en dat doet meer dan het in eerste instantie klinkt. Wie tijdens het werken ziet wat een model kost en hoe de eigen Chat zich vult, krijgt daar mettertijd een gevoel voor.

Het gaat om drie weergaves die samen een compleet beeld geven:

• De verbruiksindicator bij de modelkeuzetoont al vóór het typen hoe duur een model is in vergelijking met de andere.
• De contextindicator in de Chattoont live hoeveel van je contextvenster de huidige Chat op dit moment inneemt.
• Het sessie- en weekvenstertoont hoeveel van je tegoed er in de laatste uren en in deze week al is verbruikt.

In de modelkeuze krijgt elk model nu een verbruiksindicator van laag tot hoog. Daarachter zit een relatieve schaal die GPT-5.2 als basiswaarde van 1,0 neemt. Al het andere wordt daaraan gemeten.

De officiële factoren maken duidelijk hoe groot de verschillen zijn:

Model	Factor
GPT-5.4 Mini	0,3x
Haiku 4.5	0,8x
GPT-5.2	1,0x (basiswaarde)
GPT-5.4	1,5x
Sonnet 4.6	3,1x
GPT-5.5	circa 3,7x
Opus 4.7	8,0x
GPT-5.2 Pro	24,0x

Dezelfde prompt kan dus, afhankelijk van het model, tot tachtig keer meer uit je limiet halen wanneer je GPT-5.4 Mini vergelijkt met GPT-5.2 Pro. Dat is het eigenlijke leereffect van deze indicator: je ziet direct bij de keuze dat een topmodel met reasoning in een heel andere klasse speelt dan een licht model voor routinewerk, en je maakt de beslissing bewust in plaats van uit gewoonte.

Kort uitgelegd: wat is het contextvenster?

Het contextvenster is alles wat het model bij een antwoord tegelijk voor zich heeft: je bestaande chatgeschiedenis, geüploade bestanden, actieve Skills en de instructies op de achtergrond. Zie het als het werkgeheugen voor precies dit ene gesprek. De ruimte daarin is beperkt, en alles wat je toevoegt, neemt er een deel van in. Precies dat vulniveau maakt de nieuwe indicator zichtbaar.

Dit is de grootste nieuwigheid. In de invoerbalk zie je nu hoeveel van je contextvenster de huidige Chat inneemt, bijvoorbeeld als "13,6k van 200k" met een percentage. Een klik erop opent een uitsplitsing die laat zien waar de ruimte naartoe gaat.

De belangrijkste posten die je zelf kunt beïnvloeden

• Berichtenhet verloop van het gesprek tot nu toe. Hoe langer de Chat, hoe groter dit blok.
• Bijlagen en afbeeldingengeüploade bestanden. Een grote PDF kan hier snel het meeste plek innemen.
• Skills, memory en aangepaste instructiesalles wat Langdock bij elk bericht automatisch meestuurt.
• Vrije ruimtewat er nog over is voordat het venster vol raakt.

Je hoeft dit niet in detail te begrijpen. Het is genoeg om er af en toe even naar te kijken. Als de vrije ruimte krap wordt of een afzonderlijk blok opvallend groot is, weet je waar je kunt beginnen: een nieuwe Chat starten, een groot bestand er weer uithalen of gericht alleen het relevante deel in plaats van het hele document meesturen.

De derde indicator ken je in principe al uit de vorige nieuwsbrief, nu is hij zichtbaar geworden. Je ziet je verbruik in het lopende sessievenster (vijf uur vanaf het eerste bericht) en in het weekvenster (reset elke maandag).

Zo merk je vroeg wanneer je op een intensieve ochtend sneller gaat dan normaal, en kun je voor de rest van de dag bewust naar een lichter model overstappen.

De Auto-modus: comfortabel, met een kleine kanttekening

Naast de indicatoren is er de Auto-modus, die de modelkeuze helemaal uit je handen neemt. Hij analyseert je eerste bericht, schat de complexiteit van de taak in en kiest op basis daarvan een passend model voor het gesprek.

Voor iedereen die zich helemaal geen zorgen wil maken over het model, is dit de eenvoudigste oplossing, en voor het grootste deel van het dagelijkse werk maakt hij goede keuzes. Twee punten zijn toch de moeite waard om te weten. Omdat Auto het eerste bericht als basis neemt, kun je meteen met de eigenlijke taak beginnen en niet met een korte begroeting. En wie het verbruik echt wil optimaliseren, komt met bewuste handmatige modelkeuze vaak nog zuiniger uit, omdat Auto in twijfelgevallen eerder naar het sterkere model grijpt. Gemak en de laatste efficiëntie zijn hier een afweging.

De stille kostendrijvers

Drie dingen verhogen het verbruik zonder dat het meteen opvalt, en precies die worden in de nieuwe contextindicator eindelijk zichtbaar:

Tot nu toe was verbruik iets dat je moest uitleggen. Regels voor het wisselen van model, aanwijzingen over grote bijlagen, herinneringen aan de weeklimiet, allemaal dingen die een team moest leren en onthouden. Met de drie indicatoren verschuift dat.

Wat eerder kennis was, wordt nu tijdens het werken meegeleverd. Wie een model kiest, ziet er direct naast wat het kost. Wie een groot bestand toevoegt, ziet de contextindicator springen. Wie intensief werkt, ziet zijn sessievenster groeien. Abstracte voorlichting wordt concrete feedback op het moment van de handeling.

Neem een week waarin je bewust naar de indicatoren kijkt. Vóór het versturen een korte blik op de verbruiksindicator van het model, in een langere Chat af en toe een blik op de contextindicator, en aan het eind van een intensieve dag een blik op je sessievenster.

Na een paar dagen heb je een gevoel voor welk model bij welke taak past en wanneer een verse Chat beter is dan de twintigste vervolgprompt.